five minutes before i die

Ayrılıklar zaten yeterince zor, bunun üstüne bir de vedalaşma süreci çok bayat.

Her şeyden önce hiç inandırıcı değil, çünkü hiç gitmeyecekmişiz gibi, aramıza öyle bissürü ay, bissürü yol girmeyecekmiş gibi. Olayların farkına varmaktan o kadar uzağız ki, “Kesinlikle görüşmeliyiz” diyenler kendi koşuşturmacalarına dönmüşken, senin “Gitmeden bi görüşelim” diyemediklerin var. Üstelik vedalaşma dediğin, normal bir buluşmacadan sonra evlere dağılıyormuşuz gibi. Kokuyu, sesi, bakışı, gülüşü, sarılışı, öpüşü depolayamıyorsun ki. Yetmiyorlar zaten. ”Hadi hoşçakal” diyosun, “Skype yükle ordan konuşuruz.” Skype ne allaaşkına? Neyse ki indirdim.

Kaldı ki giden sadece biz değiliz, başkaları da gidiyor. Sen gidiyorsun, o gidiyor. Başka başka yerlere; kimse yerinde durmuyor. Burda kalanlar da, yepyeni şeyler yaşıyolar, herkesin anlatacağı tonlarca şey birikiyor.

Bu sefer liste kabarık: İlk defa özleyeceklerim var, yakınlarımdayken bile özlediklerim var, görmeyip özlediğim var. 

Ama Skype indirdim, konuşuruz.

Şu yaşımda varoluşsal korkularla mı uğraşayım?

Evet, altıma sıçıyorum korkudan ama daha hayatın anlamını düşünemeden, “Seneye mezun olucam, neler oluyor?!” telaşı yüzünden. Bir sürü şeyi ıskaladım, çok eksiğim kaldı arkamda. Güzel şarkılar dinledim; onları insanlara övdüm, az kitap okudum; okumayanları eleştirdim, okuduklarını da eleştirdim, bir miktar film izledim, festivallere gittim; ordakilere imrendim, anlamını bilmediğim kelimeleri ödünç aldım, aşık olmadım, insanlara ilişkileri için tavsiyelerde bulundum, ders çalıştım, bir kaç kere sarhoş oldum, bazen dans ettim, otobüse koştum, spor yapmadım, sabahlamam gerektiğinde uyudum; çok uyudum, hep kaçmak istedim; cesaretli olamadım, az heyecanlandım, az ağladım, az hissettim, çok plan yaptım; uygulayamadım, çok güldüm. Pek özlemedim, az hayal kurdum. Çok korktum, çok ve çok bekledim.

Az önce festivalde izlemek istediğim bir sürü filmden biri olan ‘Volcano’ başladı. Ben evdeyim. Yarın, izlemek istediğim filmlerin bir kısmını izlemeyi umuyorum. Ama tahminimce bunun için bugün ödev yapmam lazım. Festival dönemindeki sevgili ihtiyacından bu sefer bahsetmicem. Çünkü sıkıldım. Yarın akşam dışarı çıkıp oynamak istiyorum. Melih Gökçek gece hayatımı baltalıyor. Pazar günü Osman gidecek. Sonra ben gidicem, bi gidiş ki öf. Hala kar yağmadı, ben de beklemiyorum. Geçen gün ‘ben özlemiyorum’ dedim, yalan. Bir sürü insanı özlüyorum. Bütün bunların yanında seslerimiz çirkin olsa n’olur? Hem biz Red Hot Chilli Peppers’ın yükseliş dönemine yakından tanık olmuştuk çocuklar. O zamanlar sahadaydık. Sinirleniyorum. Kalbim o sayfa kadar temiz değil. Yanımdaki insanlardan utandığım oluyor. Derste PacMan oynayan kızı izledim, çünkü ben stratejik oynayamam. Holga bebeyimle çektiğim ilk filmden 24 fotoğraf sağ salim çıktı, ve bence bu hiç fena değil. Yemeği kendi bütçeme göre seçmişken, ısmarlamanız üzücü olabilirdi. Neyse ki o kadar fakir değilim. Annem içerde ev işleriyle ilgili bilgisizliğim konusunda gerçekten üzülüyor. Kapımı kapattım.

Bilinçakışıbudeğil.